Het Seminarie Psychoanalyse en Cinema van de ACF België, Yves Deplesenaire, Maud Ferauge en Nicolas Moyson zullen, in samenwerking met cinema Palace, het genoegen hebben om na de filmvertoning in gesprek te gaan over de film van Jim Jarmusch « Father Mother Sister Brother »

Sinds zijn debuut verkent Jim Jarmusch de menselijke conditie in onze hedendaagse wereld en biedt hij een filmografie die, niet zonder humor en poëzie, het gewone leven toont, de absurditeit van het dagelijkse bestaan en toevallige ontmoetingen die eenzame mensen met elkaar verbinden…
Bekroond met de Gouden Leeuw op het filmfestival van Venetië, is de nieuwste film van Jim Jarmusch « Father Mother Sister Brother » geschreven als een muziekstuk in drie bewegingen. Dit drieluik, opgebouwd uit drie afzonderlijke verhalen, schetst in een Tsjechoviaanse sfeer relaties die balanceren op de rand van het niet-bestaan tussen generaties op volwassen leeftijd: een vader en zijn twee kinderen, een moeder en haar twee dochters, en tenslotte twee wezen. Stilte, verzwegen woorden en leugens doorkruisen deze drie verhalen.
Tijdens het debat dat volgt op de filmvertoning zullen we de parels plukken die deze episodische film herbergt, en die met hun glans enkele thema’s uit de filmografie van Jim Jarmusch zullen belichten.

FATHER MOTHER SISTER BROTHER

Jim Jarmusch

US, 110', 2025, VO EN ST FR/NL

Synopsis : FATHER MOTHER SISTER BROTHER, de nieuwe film van Jim Jarmusch (PATERSON, ONLY LOVERS LEFT ALIVE), is een drieluik. In drie losse hoofdstukken onderzoekt Jarmusch de relaties tussen volwassen kinderen en hun afstandelijke ouders, maar ook de relaties tot elkaar. Met een sterrencast met van onder meer Adam Driver, Tom Waits, Cate Blanchett en Vicky Krieps.

Gouden Leeuw, Filmfestival van Venetië 2025

Voorstelling van het Seminarie Psychoanalyse en Cinema, een initiatief van de ACF-B

Het Seminarie Psychoanalyse en Cinema bestaat uit psychoanalytische praktiserenden met een passie voor cinema, gedreven door de vragen die kunstwerken oproepen. Cinema en psychoanalyse zijn in dezelfde periode ontstaan en in beide gevallen gaat het om kijken en luisteren naar een verhaal dat is opgebouwd uit leegtes en tekorten; een verhaal dat niet alles toont en waarin wordt bevraagd wat ons aankijkt. Dit seminarie beschouwt zichzelf als een work in progress rond de vragen die de cinema stelt. Wat leren filmmakers ons over het reële dat in hun werk op het spel staat, over het onbehagen van onze tijd? Wat is de psychoanalyse aan de Kunst verschuldigd? Dat is de rode draad van de gesprekken die wij voorstellen, in directe aansluiting bij wat Lacan zei in zijn hommage aan Marguerite Duras: “men moet zich altijd herinneren dat de kunstenaar de psychoanalyticus voorafgaat.”